Bleau.info : Better than Paradise? : Val di Mello

[ Victor in Val di Mello ]

Better than paradise? :
Val di Mello

Door Victor Burger en Jop Cornelissen

Tijdens onze zoektocht naar zoveel mogelijk informatie over alle bouldergebieden kwamen we tot de schokkende ontdekking dat er eigenlijk verrot weinig te vinden is over Val di Mello. De enige reden dat wij van het bestaan van Val di Mello af wisten is dat Climbxmedia (R.I.P.) er een artikel over had geschreven. In dit artikel beschreven ze het oudste bouldergebied van Italië als mooi en divers. De filmpjes zagen er toen veelbelovend uit. Op Climbxmedia stond dat het ideale boulderseizoen voor Europa bij uitstek de winter is. Nou, dit mag misschien waar zijn voor Bleau, het is zeker niet het geval voor Val di Mello.

Val di Mello is bij uitstek een lente / herfst gebied en in de winter meer een plek voor de betere pikkelbeukers. Een groot probleem van de geringe informatie op het internet over het oudste en misschien wel grootste bouldergebied van Italië is, dat we eigenlijk niet wisten waar het precies was. Nu vind ik Italië een heel mooi land. Lekker eten, mooi landschap, geweldig klimmen maar van de bewegwijzering kreeg ik echt een rolberoerte. Sadistisch als de Italianen zijn, vinden ze het leuk om onnozele toeristen zolang mogelijk op hun snelweg te houden. Toch is het ons na twee dagen en drie rondjes Milaan via Lecco en Morbegno uiteindelijk gelukt om in Val di Mello aan te komen. Als je van Ficorena naar San Martino (het dorpje voor Val di Mello) rijdt, doorkruis je eigenlijk het gebied met de meeste boulders. Rij je door Val di Mello naar het einde van de weg dan kom je bij nog een aantal boulders [ normaal | groot ].

Van Fuvi hadden wij gehoord dat één van de cafés in Val de Mello van een lokale klimheld, luisterend naar de illustere naam Simone Pedeferi, was. Omdat wij op een zondag aankwamen waren natuurlijk alle cafés gesloten. We besloten zelf maar op onderzoek uit te gaan. We reden de hele weg omhoog af, en kwamen toen bij een parkeerplaats naast een riviertje. We zagen een aantal mooie blokken op een grasveldje liggen. Wat meteen bij de eerste boulder opviel was pijn, heel veel pijn. We dachten dat we wel gewend waren aan scherpe rots, maar na een aantal makkelijke boulders zaten er al allerlei kleine sneetjes in ons vel. Omdat we echt geen idee hadden hoeveel en wat voor soort boulders er bij ons in de buurt waren, klommen we alles wat er leuk uit zag.
We hebben op de video nog een tweetal makkelijkere boulders (Jop in een 6a
[ normaal | groot ] en Victor in een 6a [ normaal | groot ] ) en een 7a
[ normaal | groot ] gezet.

Dat Val di Mello eigenlijk geen wintergebied is merkten we pas echt de volgende dag. We hadden het 's avonds al ontzettend koud gehad en 's nachts voor het eerst onze derde deken gepakt. Die avond hadden we er al over gespeculeerd dat het wel eens zou kunnen gaan sneeuwen. Het ontbijt de volgende dag werd dan ook in de ideale kerstsetting gevierd. Ach, witte vlokken als variatie in je pap is best lekker. Aangezien het de hele ochtend bleef sneeuwen en er niet veel opklaringen zichtbaar waren besloten we het, inmiddels geopende, café te bezoeken.

[ Victor in Val di Mello ]

In de 'hoofdstraat' van San Martino heb je naast een klimwinkel en een pizzeria twee cafés. Het goede café is die met het Illy uithangbord. Het café wordt gerund door Simone en zijn vriendin. Bij binnenkomst weet je meteen dat je goed zit. Overal klimfoto's en een hele relaxte sfeer. Al een hele tijd wordt er een bouldertopo van Val di Mello verwacht. Tegen ons werd gezegd dat hij er dit jaar zou komen. Maar geen nood want Simone is nabij. Alhoewel zijn Engels beperkt is tot drie woorden, weet hij met zijn duidelijke schetsen en "possible climbing here" perfect uit te leggen waar je moet zijn. Hij weet ons zelfs nog te overtuigen dat we nu met dit hondenweer kunnen gaan boulderen. Hij wijst ons op een overhang waarbij de boulders ergens in het midden van de wand eindigen. Gemotiveerd als we zijn proberen we bij een temperatuur van -4 en vreselijke sneeuw onopgewarmd een 7a. Deze blijkt uiteindelijk ook nog te lukken. Na een half uur spelen zijn we toch koud, moe en een beetje voldaan. Eenmaal weer in het café aangekomen bestellen we een warme chocolademelk. Dit blijkt hier iets heel speciaals te zijn. In een soort espresso kopje wordt een kruising tussen vaste en vloeibare chocolade geserveerd. Tijdens het eten van deze maaltijd worden we ook nog voorzien van een aantal klimfilms van het gebied. Allen met in de hoofdrol Simone Pedeferi. Hij blijkt moeiteloos 8a te boulderen en hele harde meerdere touwlengtes te openen. Leuk om een keer zo'n local te hebben ontmoet.

De volgende dag is het nog steeds bar slecht weer [ normaal | groot ]. Het ziet er voor de komende dagen ook niet echt veel beter uit. We besluiten om naar Cresciano te gaan. Hopen dat het weer daar iets beter is.

Volgende deel: Cresciano.

Better than paradise? : Val di Mello

Better than paradise? :
Val di Mello