Bleau.info : Boulderen in Spanje : La Cabrera

Boulderen in Spanje : La Cabrera

Door Matthijs van Daal (augustus 2003)

Wanneer we aankomen in La Cabrera is de camping makkelijk gevonden. Het is zo'n enorme: met tennisbanen, bar, restaurant, supermarkt en alles wat we nog meer niet nodig hebben. We zetten de tent een beetje beschut op, tussen een paar bungalows op advies van de campingbaas. Het heeft de nacht ervoor geregend en dit is volgens hem de plek waar geen plassen water ontstaan... Hmm... Het officiële kampeerveld ligt iets verderop, waar netten zijn gespannen om wat schaduw te verschaffen. We zijn niet wild van deze entourage, maar we hebben een plek voor de nacht en zijn tevreden en/of moe genoeg om hier te overnachten. Met de prijs van de camping is het trouwens al net als met de voorzieningen; een beetje veel wat ons betreft...

De volgende dag schijnt de zon tussen flarden voorbijvliegende wolken door en zoeken we gauw de boulders op. Dat is makkelijker dan ooit. Het kaartje dat ik van internet heb geprint is duidelijk en blijkt zelfs te kloppen. En zo is sector Merendero Norte en bijbehorende parkeerplek snel gevonden. Als ik dan even naar de eerste blokken loop heb ik ook zo al een aantal routes gevonden. De oriëntatie is wel erg simpel, doordat de problemen met gekleurde pijltjes aangegeven staan op de rotsen. Voor elke graad is er een kleur (geel voor alles t/m vijf, rood voor zessen, wit voor zevens, blauw voor achten), en op de topo staat dan de precieze waardering. Op de topo staan ook met zwarte pijltjes projecten aangegeven, maar die staan niet op de rotsen natuurlijk.

Wel moet ik erbij vermelden dat de beschrijvingen bij de boulders goed helpen om het verloop van de boulder te volgen, en eventuele instructies (met of zonder kant, starten op de ondergreep etc.) zijn natuurlijk allemaal in het Spaans. Het is handig als je met je Spaanse vriendin bent, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen die luxe heeft. Vandaar voor de mensen met concrete plannen om in Spanje te gaan boulderen; onder aan dit stuk is een vertaling van de termen. Wij hebben daar ook locals over moeten raadplegen, aangezien niet alles gewoon gebruik is van de Spaanse taal... Rare gasten die boulderaars...

Effe wat proberen dus, en de waardering is hard, zo lijkt het. Dat is natuurlijk erg subjectief, maar het lijkt er op dat het goed in de buurt van de Fontainebleau-waardering komt. Vooral in de lager gewaardeerde boulders kan het ook nog wel tegenvallen. Nu is de overgang van plastic grepen en het zandsteen van Fontainebleau naar graniet ook wel een schok waar ik zeker even van moet bekomen. Ook 2'en en 3'en kunnen zeker nog listige bewegingen in zich hebben op kleine scherpe randjes, of balanspassen op slopers. De lager gewaardeerde problemen hebben eerder minder bewegingen en lijken alleen daardoor lager gewaardeerd; vingerkracht en techniek zijn nog steeds nodig. Wat dat betreft lijkt het gebied niet erg toegankelijk voor net beginnende boulderaars. Ook hier is het natuurlijk zoeken naar boulders die je liggen qua grepen en type. Alle typen boulders zijn wel vertegenwoordigd, al zijn er weinig daken. Platen, muren en overhangen zijn er allemaal wel, en ook randjes en slopers, etcetera.

Het graniet van La Cabrera is behoorlijk scherp wat voor en nadelen heeft. Het voordeel is dat je je voeten praktisch overal kunt plaatsen, al moet je wel opletten dat de rots daar dan wel stevig genoeg is. Het nadeel is dat je vingers het flink te verduren krijgen (ook als je de rots raakt bij een val kun je je nog goed beschadigen; en ja, dat is gezegd uit ervaring...)
Na vallen en opstaan leer ik mijn handen nauwkeuriger te plaatsen. Zoals ik in Fontainebleau mijn voeten exact daar moet plaatsen waar een 'treetje' zit, en ik mijn handen vaak op de gok op een sloper kan 'slappen', zo gaat het hier na een tijdje andersom. Over mijn voeten hoef ik minder na te denken, omdat je hier enorm veel grip hebt. Maar mijn handen ga ik heel secuur plaatsen om te voorkomen dat ik zo'n puntig kristal midden in m'n vinger krijg, waardoor ik er geen druk op kan zetten.
Ook kom ik erachter dat door de grilligheid van de rots er soms veel meer te gebruiken is dan alleen dat ene randje. Eronder blijkt vaak een kleiner randje te zitten waar ik ook nog mijn duim op kan leggen, of ergens is een gaatje waar mijn pink net in kan. Het blijkt dus de moeite waard om van tevoren de mogelijkheden van de rots goed te bekijken. En zo begin ik er langzaam steeds meer in te komen.

De blokken van dit gebied zijn afgerond met als grepen veelal smalle randen (regletas), met puntige kristallen erop. Er zijn ook slopers, die door hun structuur flink wrijving geven, maar hoe meer wrijving hoe pijnlijker geldt hier... Het graniet is niet vlak en grijs als wat ik eerder bijvoorbeeld in Squamish tegenkwam; het is volkomen anders. Graniet blijkt vele verschijningsvormen te hebben. In La Cabrera is het geel en roodachtig en zijn het (op afstand bekeken) dus heel afgeronde blokken met (van dichtbij bekeken) scherpe kristallen. Na enige tijd begint het me steeds meer te bevallen. Al had ik in eerste instantie heimwee naar Fontainebleau bij gebrek aan vriendelijk zandsteen, maar als ik langzaamaan accepteer dat ik mijn stijl en gewoontes moet aanpassen begint dat weg te ebben. Zo denk ik er hier niet over om eens een project uit te zoeken waar ik op een middag effe dertig pogingen ga trekken. Dat zou een lelijk gezicht worden...

[ Drietje ]
Naamloze 3, sector Merendero Norte

In het begin probeer ik veel verschillende boulders en na wat ambitieuze pogingen in pittige boulders stel ik mijn doelen bij. Dat is wel eerder gebeurd en in dit geval had ik de aanpassing aan deze steensoort onderschat en gerekend op een mildere waardering in Spanje dan in Bleau.
Dus spring ik eerst maar eens in het bovenstaande drietje. Het zijn eigenlijk maar twee bewegingen, maar die moet ik ook nog wel even goed vasthouden en bij de uitklim moet ik wel echt op mijn balans en voetenwerk vertrouwen... Dan ook maar eens een 4e graads plaat proberen. Dat gaat redelijk eenvoudig met name doordat de wrijving op platen hier extreem goed is, maar de instap lijkt me met minder dan mijn lengte (1,90 meter) erg atletisch. Sterker nog, geen idee hoe je dat zou moeten doen zonder aanloop (waar overigens geen ruimte voor is). Vervolgens bekijk ik nog wat dingen en doe hier en daar een 3tje of een 4tje, en dan vind ik dat ik warm ben.

Dus zoek ik wat in het rond en kom uit bij de 6a spleet hieronder. Die zou ik nog bijna gaan opgeven. Er is weinig dat ik zo frustrerend vind als een zitstart waar ik niet inkom. Gek hoe dat werkt, als de crux halverwege of op het eind zit en ik daaraan dertig pogingen moet geven vind ik dat geen punt, maar een zitstart waar ik niet inkom... Maar ok, ik laat me niet dollen en klooi lekker verder. Ik moet natuurlijk veel te hoog staan en kom niet op spanning; mag ik nou die greep al gebruiken of zit 'ie te hoog? Op zeker moment besluit ik dat ik het zat ben, en gebruik ik alles wat ik kan gebruiken. Met een eerste pas op maximale inspanning klim ik dat ding. De passen daarna gingen wel, maar die instap...
Vervolgens is het tijd voor onze picknick en siësta in de zon... Daarna doe ik nog wat makkelijke boulders en bekijk ik vooral wat er allemaal te boulderen is. Mijn vingers beginnen het minder te vinden en ik besluit meteen maar een rustdag in te lassen.

[ 6a spleet]
Naamloze 6a, sector Merendero Norte

Als we twee dagen later terugkomen na mijn rustdag, zijn mijn vingers in matige staat. Het is niet wat je noemt top en ze zien er uit alsof ik al drie dagen in Bleau pogingen heb getrokken op slopers... Maar niet gezeurd, we gaan weer wat doen, en na wat geboulder voel ik mijn vingers weer wat minder en gaat het eigenlijk best goed. Ik heb mijn zinnen gezet op een korte straight-up 6a+, en eventueel wil ik de traverse ervoor erbij doen wat het samen 6c maakt. Als escape heb ik dan nog de traverse met de 4e graads uitklim met rechterkant; deze combinatie is een 6b. Dus opties genoeg...
Eerst maar even dat 4'tje proberen. Dat is gauw gedaan; het is een makkie. Dus als ik na die traverse helemaal stuk ben, dan trek ik die waarschijnlijk nog wel.

Die 6a+ blijkt nog tricky te zijn. Waar je op de meeste plaatsen de kristalachtige structuur voor je voeten hebt, lijkt het blok hier gespleten, waardoor de voorkant van het blok een soort rechte plaat is, met hier en daar slechts een scherfje om op te staan. En dat op mijn kersverse pijnlijke schoentjes...
Eerst er in gaan staan; dat lukt. Dan dynamisch mijn rechterhand door 'slappen' (niet te hard), dan allebei mijn voeten hoger, dan mijn andere hand naar een soort sloper waar ik net genoeg mee kan, dan mijn rechtervoet hoog opplaatsen, en dan mijn linkervoet hoog op en ver naar links...
Met deze 'sequence' ben ik wel even mee bezig, maar het voelt veelbelovend. Die laatste voetbeweging lijkt de redding te geven. Ik bestudeer de (start)greep waar die voet naar toe moet. Dat is een scherpe greep en ik zie tenminste twee plekken waar ik mijn teen kan plaatsen. Eigenlijk, bedenk ik me, is die rechter iets beter, want daar kan ik beter aan trekken. Want aangezien ik met mijn handen in die positie niet hard kan trekken, moet ik me des te harder met mijn voet op het blok trekken. Met name omdat mijn rechtervoet meteen van die slechte tree afschiet als ik mijn zwaartepunt daar weghaal. Ok, dus daar gaan we. Op het moment dat ik die sloper vast heb zet ik vastberaden mijn rechtervoet omhoog. Vervolgens zet ik mijn linkervoet... 'Was het nou rechts of links', denk ik, waarna ik besluit hem maar ergens neer te zetten omdat alles wel goed is daar. Op het moment dat ik alle druk op die linkervoet zet, schiet ineens mijn voet van die goede tree af, en vlieg ik hard van het blok af. Door de grote druk die ik op die tree zet, schiet mijn been er zo hard af, dat mijn scheen en knie nog langs die mooie scherpe greep schaven... Ja, da's pijnlijk...

[ 6c traverse ]
Naamloze 6c traverse, sector Merendero Norte

Nu heb ik het zo zitten van het ding, dat ik hem na een korte rust en een slokkie water meteen doe. Eigenlijk valt ie wel mee denk ik, en ik doe 'm nog eens. Wonderlijk hoe makkelijk een boulder kan zijn als je hem één keer gedaan hebt. Vooral als je weet waar je je voet moet zetten...
Nu nog die traverse erbij? Ach waarom ook niet. Dus ga ik vlijtig bezig, maar ik merk al snel dat ik op moet schieten: anders trekken mijn vingers het niet meer. Hier leer ik dat ik van te voren goed moet kijken waar ik mijn vingers plaats, omdat ik anders grote putten in mijn vingers krijg en ik geen druk kan zetten. Dat leer ik erg snel als ik er een paar keer uit val doordat de greep te veel pijn doet...
Maar dan weet ik steeds beter "waar wel en waar niet". Dan moet ik nog die uitklim er aan linken. Dat lukt ook en nadat ik er nog een paar keer hard uit kom en een goeie rust neem, trek ik hem tussen twee regenbuitjes door. Daar ben ik wel tevreden mee. Op naar de volgende sector...

In de twee resterende dagen erna vermaak ik me prima in de sectoren Merendero Sur en Carretera M-127 (op de topo staat M-124, maar die is niet eens in de buurt). Sur heeft meer hoge boulders, en de blokken liggen dicht op elkaar, waardoor veel boulders mijns inziens 'exposed' zijn, met name als je geen spotter hebt. M-127 is een wat grotere sector, waar ik weer wat meer moet zoeken, maar hier en daar vind ik wel wat leuke dingen. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat Norte mij het best is bevallen, qua ligging en qua boulders. Een nadeel van deze gebiedjes is de nabijheid van de grote snelweg van Madrid richting Burgos (N-1). Die ligt op tientallen meters afstand en is erg aanwezig. Ik ben in gedachten al bij het volgende te ontdekken gebied in de provincie Salamanca...

Eerst nog wat praktische info...

Het klimaat in de omgeving La Cabrera is in het algemeen een stuk prettiger dan Madrid zelf. Doordat het wat hoger ligt (ca. 1200 meter) is het al wat koeler, en in ieder geval hebben wij de ervaring dat het weer meerdere keren per dag kan veranderen. De namiddag was zeker het lekkerst om te boulderen. Omdat het boven op een heuvel ligt, doet een klein beetje wind al wonderen. Als je dan het geluk van wat bewolking hebt zijn de omstandigheden zelfs in de zomer heel goed te doen. Wat dat betreft ligt dit gebied een stuk gunstiger dan El Escorial, waar het over het algemeen een stuk warmer is.

Op dit moment zijn (slechts) vier van de twaalf sectoren beschreven. Deze gebiedjes zijn goed in kaart gebracht, goed te vinden en zijn ieder geval groot genoeg om één of meerdere dagen bezig te zijn. De overige gebiedjes kun je waarschijnlijk ook wel vinden met de overzichtskaart, en dan moet je het met alleen de gekleurde pijltjes op de rotsen doen.

Verblijf

Op een kilometer of 60 ten noorden van Madrid ligt het dorp La Cabrera aan de snelweg naar Burgos; de N 1 (afslag 57). In La Cabrera zelf is dus een camping, maar dit is een typische camping voor de Madrilenen die in het weekend naar de camping gaan. Het is schoon en netjes, maar de sfeer is niet wat wij zochten. Ook de snelweg is erg dichtbij en dat is te horen.

Zelf zijn wij de volgende dag verkast naar een camping vlakbij, bij het dorpje El Berrueco. Vanuit het centrum van dit dorpje is de camping aangegeven. Deze camping ligt wat landelijker, op een helling langs het stuwmeer met uitzicht over het dal en verder van de snelweg. De kampeerplekken zijn wat meer van elkaar afgescheiden door begroeiing en rotsblokken (er is waarschijnlijk nog wel wat te openen!), waardoor het iets meer op buitensport lijkt dan de andere camping... Ook het dorpje El Berrueco vonden wij wat mooier dan La Cabrera: het lijkt erop dat de oostkant van de N-1 in het algemeen een stuk mooier is.

Het moet gezegd: voor Franse maatstaven zijn de campings er duur. Je betaalt grofweg per persoon € 4,50 per nacht, per auto nog eens € 4,50 en per tent ook nog € 4,50. Ook als je denkt dat je de auto wel buiten het hek kan parkeren; daar is het ook betaald parkeren, tegen hetzelfde tarief. Kamperen in dit deel van Spanje is blijkbaar duur... Wild kamperen is niet aan te raden, want de Guardia Civil schijnt daar streng in op te treden.

Wat nog wel het overwegen waard is, zijn de bungalows op de camping bij El Berrueco. Als je met vier of vijf bent, dan komt het zo'n beetje op 10 à 12 euro de man, en als je er langer dan 7 dagen bent kun je korting krijgen. Dit is iets duurder dan kamperen, maar het betekent wel dat je aanzienlijk minder mee hoeft te nemen (wat prettig kan zijn als je vliegt). Zie ook daarvoor de camping-site.

Rustdagen

Op rustdagen kun je je prima vermaken in de omgeving. Er is sowieso veel te wandelen in de Sierra de la Cabrera. Vanaf de camping kun je ook naar Cervera de Buitrago gaan, waar je prachtig kunt zwemmen in het stuwmeer daar. Officieel schijnt het verboden te zijn, maar gezien het toerisme daar in het weekend, en het feit dat er druk gesurft en gezeild wordt, lijkt dat ook wel mee te vallen. Je rijdt vanaf El Berrueco na een minuut of 10 het dorpje in en vervolgens er doorheen tot je niet verder kunt; dan loop je het strandje op. Overigens is daar ook nog een camping van dezelfde eigenaar als die bij El Berrueco; misschien ook een optie... Op weg naar Cervera zul je ook El Atazar aangegeven zien, wat een heel oud afgelegen jagersdorpje is met een karakteristieke bouwstijl van gestapelde stenen uit de buurt.

Als je nog zin hebt om een sportklimgebied in de buurt op te zoeken (behalve het bekende La Pedriza wat ook dichtbij is) kun je onder andere naar Patones rijden. Als je het dorp doorrijdt zul je op een goed moment aan je rechterhand een bordje zien richting Pontón de Oliva. Ook in de buurt van La Cabrera zijn nog een aantal andere gebieden. Meer info vind je op escuelasdeescalada.com.

Voor het aanschaffen van nieuwe schoentjes, wat (financieel) zeker de moeite waard is in Spanje, kun je het beste vanaf La Cabrera de N-1 naar Madrid nemen (of natuurlijk op de heenreis gaan shoppen). Langs die weg vind je aanwijzingen richting (jawel) de Carrefour. Daar rijd je dus gewoon naartoe, net als in Bleau, want naar het schijnt is Decathlon van Carrefour. Dus als je een grote Carrefour vindt, dan vind je meestal ook een Decathlon.
Overigens was voor ons de reden om naar die plek te gaan niet alleen de prijs, maar het was ook het einde van een lange tocht langs allerlei sportwinkeltjes in steden, dorpen en dorpjes, op zoek naar schoentjes. Wij dachten nog dat je in een zo klim- en boulderrijk gebied de schoentjes gemakkelijk te vinden zouden zijn, maar niets is minder waar.
Langs deze snelweg zul je overigens meerdere Carrefours vinden, maar bij Alcobendas is er in ieder geval een grote, en bij San Sebastian de los Reyes. Nu kan het ook nog gebeuren dat je in plaats van Decathlon een Sportland vindt, maar dat is een te verwaarlozen verschil. De prijzen variëren tussen de 50 en 80 euro per paar (FiveTen rond de € 80,-, La Sportiva rond de 60-70 euro, en Boreal rond de 50-60 euro). Met een beetje geluk hebben ze ook nog wat stevige aanbiedingen.

Volgende deel : Candelario.