Bleau.info : Boulderen in Spanje : Candelario

Boulderen in Spanje : Candelario

Door Matthijs van Daal (augustus 2003)

Na ons verblijf in El Berrueco bij La Cabrera, rijden we via Segovia en Avila naar El Barco de Avila en vandaar richting Béjar (provincie Salamanca). Het landschap verandert onderweg vele keren, en de wegen worden steeds kleiner. Het laatste stukje is een prachtig klein bergweggetje naar Candelario.

Aangekomen in het bergdorpje, lijkt de bar 'Casa Cuco' open, maar is de deur toch op slot. Bij navraag in de bar ernaast zegt een oude man vrijwel onverstaanbaar dat het niks is sinds Mariano een vriendinnetje heeft, dat hij de bar zomaar dichtdoet zonder reden, die jongelingen, enzovoorts. Dan maar even boodschappen doen. De kruideniersvrouw vertelt dat de bar vanavond zeker nog wel opengaat, want Casa Cuco is in Candelario 'the place to be' voor jongeren. Eerst dus maar de camping opgezocht en wat eten. Daar kom ik zowaar de eerste boulderaar tegen deze trip. Het is een Portugees die hier regelmatig komt boulderen; Portugal is inderdaad erg dichtbij realiseer ik me. We praten even wat over het boulderen, en het spijt me dat ik niet meer tijd heb, want hij is er goed thuis en stelt voor om na zijn rustdagen samen op pad te gaan, zodat hij me alles kan laten zien. Dat moet dan maar volgende keer. We nemen afscheid van hem, waarna we opnieuw Cuco opzoeken. Nu is de bar wel open en het is inderdaad een typisch Spaans café van de soort die het midden houden tussen een mistroostige disco en een ongezellig café met dansvloer, waarop alleen diep, diep in de nacht waarschijnlijk gedanst wordt. Het is vooral kaal en in Nederland zou het niet als gezellig geclassificeerd worden, maar voor de kroeg zelf kwamen we gelukkig toch al niet.

Achter de bar reageert Mariano Lopez García 'Cuco' onmiddellijk enthousiast op de term búlder. Hij trekt meteen allerlei mappen tevoorschijn die daar opgestapeld liggen en laat zien waar de gebieden liggen en wat de sectoren zijn. Dit heeft hij allemaal netjes op de computer in kleur uitgewerkt, en hier en daar heeft hij ook nog foto's. Hoe meer je met hem praat hoe meer hij loskomt. Een Hollander die hier komt boulderen; daar is hij wel van onder de indruk. Onlangs was er ook al een Fin komen boulderen. Hij snapte er niets van dat die helemaal naar Candelario kwam, maar hij vindt het allemaal geweldig. Engels spreekt hij niet - dat deed hij alleen in Fontainebleau vertelt hij (!) -, maar hij schroomt niet om gewoon Spaans met je te praten...

Hij wil begrijpelijkerwijs geen topo's uitlenen en eigenlijk liever ook niet verkopen, maar dat laatste schijnt hij soms wel te doen; daar is hij niet echt duidelijk over. Echter, in Béjar kun je in het centrum tegenover Hotel Colón het winkeltje Casa Cumbre vinden waar de topo's (geniete kopieën) wel verkocht worden voor 2 à 3 euro per stuk. Die zijn in ieder geval redelijk up-to-date, en je kunt ze in Cuco dus bijwerken als je wilt. De eigenaar van de winkel is enthousiast en bijzonder behulpzaam. Hij verkoopt behalve topo's overigens ook schoentjes en andere benodigdheden voor sportklimmen en boulderen.
Als je de echte nieuwtjes wilt weten en de meest up-to-date informatie wilt hebben, moet je dus bij Cuco zijn, want hij is de drijvende kracht achter het boulderen hier. Hij maakt de topo's en is ook op de hoogte van de omstandigheden in de verschillende gebieden. Overigens is er ook (beperkt) informatie te vinden op boulderup.com (dat wil zeggen, als de site werkt, want dat wisselt nog wel eens).

De volgende dag zijn we dus zo snel mogelijk (niet zo snel...), op weg naar de blokken nadat we de topo's gekocht hebben. Het is op naar zona Matrix bij Valdesangil, waar ik een middag en een ochtend zal boulderen. We rijden naar het kleine dorpje, en als we er doorheen rijden en bij het beschreven voetbalveldje parkeren, komen we er achter dat er een klein paadje tussen het veld en de ingang van een erf loopt. Dit is een smal paadje overgroeid met bramenstruiken en 'bestraat' met keien. Het lijkt een soort koeienpad. Net als we naar het pad lopen komt er van het erf een hond op ons toelopen. Nu ben ik altijd wat achterdochtig met honden in het zuiden, maar mijn vriendin houdt er nog minder van, en dus lopen we de hond negerend vastberaden het pad op. Dit doet de hond besluiten gezellig tussen ons in te gaan lopen, terwijl wij toch al vlak achter elkaar liepen. Ik kan bijna alleen maar op die hond gaan staan als ik door wil lopen, maar dan haalt hij ons in en gaat iets voor ons lopen. Plotseling schiet er iets langs mijn benen, dat mij ook bijna uit balans duwt. Ik schrik me rot, en het blijkt een tweede, kleinere hond te zijn. Die schiet ons voorbij, en wacht dan draaiend en kwispelend op ons om geaaid te worden. Nu beginnen we toch onze achterdocht al wat kwijt te raken, en voorzichtig haal ik het beest aan. Iets verderop komen we op een open veld. En hoewel wij even op de kaart in de topo willen kijken, wachten de honden iets verderop terwijl ze vol onbegrip naar ons kijken. Ik begin te vermoeden dat we alleen maar achter de honden aan hoeven te lopen, omdat ze dondersgoed weten waar die gast met die crashpad naartoe moet. Dat vermoeden wordt bevestigd; ze loodsen ons langs allerlei provisorische hekjes over het lange pad, en als we uiteindelijk na een kwartiertje in de sector Callejones aankomen zoeken de honden al snel de schaduw op onder een blok.

[ Culero 6b ]
Culero 6b, zona Matrix, Valdesangil

De nummering van deze sector begint bij een markant blok aan de voet van de helling waar ook de rest van de sector ligt. Eerst wandel ik een tijdje door de sector om te zien wat er allemaal is, en er is veel. Er is ook veel dat ik wil proberen, trouwens. Dan begin ik op dat eerste blok te bekijken wat er allemaal op zit en probeer ik maar eens Don Perfet, 6a. Die ziet er wel vriendelijk uit. Dat blijkt te kloppen, want ik trek hem zonder problemen in mijn eerste poging. De start is een indraaipas op een kleine tree in de overhang, waarop je redelijk ver moet doortrekken, maar de greep waar ik heen moet is zo groot, dat je er goed voor kunt gaan. Voor de uitklim van de boulder kan ik rustig zoeken naar de beste grepen, en goede grepen te over. Daarna nog maar een keer voor de lol en een foto, en dan maar weer verder. Er is ook nog een 6a+ spleet, maar die zitstart staat me helemaal niet aan. Dan zie ik dat je ook kunt beginnen op een grote ondergreep, om vervolgens in die 6a+ uit te klimmen. Dat is het de hierboven afgebeelde Culero, 6b. Ik heb liever een onderbak dan een spleet, dus ga ik er maar eens voor zitten. Tot mijn verbazing trek ik ook die in 1 poging. Het is duidelijk geen La Cabrera hier...

Dan zoek ik nog wat andere boulders op en probeer hier en daar wat, en dan is het tijd voor lunch! Ik ben zo druk met rondrennen tussen al die blokken dat ik de tijd vergeet, terwijl zelfs de honden het zat worden om steeds mee te lopen. Als we wat gaan eten, keert mijn achterdocht met de honden terug. Ik weet nog niet of het zwerfhonden zijn of niet, al zien ze er niet zo uit. Als we beginnen te eten, ruiken de honden al die lekkere dingen, maar behalve een soort 'toevallig' langslopen om te laten weten dat ze er zijn en even 'geïnteresseerd' kijken is no genoeg en gaan ze braaf in de schaduw liggen. Nu hebben deze honden toch definitief onze harten gestolen en is alle achterdocht weg.

Na deze picknick ben ik toch erg benieuwd naar de volgende sector Collado. Die blijkt weer dichterbij dan ik dacht. Hier zijn sommige boulders wat lastig te bepalen en klopt volgens mij de topo ook niet overal. Uiteindelijk doe ik een 6b boulder die Nirvana heet, maar hiervan zijn alleen de begingrepen pittig; de rest is erg eenvoudig. Dat is ook wel prettig omdat 'ie nog wel wat hoog is naar mijn smaak. Daarna zet ik mijn zinnen op Gallikodromo (zie hieronder). Dat is een overhangende boulder met een zitstart in een gat tussen twee andere blokken. De moeilijkheid is hier de tweede en derde greep vasthouden. De start gaat wel. Alleen het starttreetje waar ik eerst zo blij mee was (een uitstekende kristal aan de zijkant), blijkt na mijn derde poging ineens verdwenen... Het graniet is hier af en toe ook wat broos.

Ondertussen zijn er twee wandelaars in de buurt, en de honden rennen blaffend hun kant op en na een tijdje komen ze terug om ons gerust te stellen. Overigens is een belangrijk verschil met La Cabrera dat het daar veel minder stil is dan hier. Hier is het echt stil. Alleen af en toe een koe of een roepende boer kun je op de achtergrond horen. Vanaf de berghelling waar deze zone ligt kijk je over het dal uit: prachtig. Maar verder met die boulder nu!
Ik ontdek dat ik op de derde greep hard moet indraaien en vrij dynamisch naar de volgende greep (lees: bak) kan gaan. Vanaf daar kan ik rustig kijken hoe ik er uit moet. Het kost nog wat pogingen, maar dan heb ik hem. Nu ben ik tevreden voor vandaag, en kunnen we wat mij betreft terug gaan lopen.

De honden lopen weer gezellig mee terug. Als we bij het erf komen, sprinten ze ervandoor naar het huis om water te drinken. Maar voordat we weg kunnen rijden komen ze nog even naar de auto om geaaid te worden. We willen ze wel meenemen, maar doen het niet en beloven in ieder geval morgen terug te komen.

[ Gallikodromo 6c ]
Gallikodromo 6c, zona Matrix, Valdesangil

De volgende ochtend zijn we er al vroeg, maar moeten we het helaas zonder de honden doen. Deze dag probeer ik eigenlijk weinig, omdat de sector Estigma me een beetje tegenvalt. Na veel rondkijken en zoeken doe ik niet veel. Veel boulders lijken me hoog of naar; misschien heb ik gewoon mijn dag niet.. Hoewel ik me best vermaak met alles bekijken, baal ik er stiekem wel een beetje van.
El Dado (zie hieronder) ziet er wel tof uit, maar is een beetje hoog. Dat zie je op de foto niet, maar het ding is in totaal toch een meter of 6 hoog denk ik, en dat zonder spotter en met 1 crashpad... Ik zoek nog een 6a dyno op, maar daar kom ik niet eens in. Het is een zitstart met veel te hoge treden. Geen kans.

Op onze terugweg plan ik om nog naar 2 boulders te kijken die ik heb gezien in de topo in de sector Callejones. Dat zijn dan de laatste kansen. Bij de eerste aangekomen denk ik... nee, dat is het niet. Dan bij de andere misschien, dat is Off Winer (6b+), een overhangende kant. Ja, dit kan wel iets zijn. Ik begin hem uit te werken, maar het valt nog niet mee. Dan vind ik een listige heelhook-bij-hand en in een paar pogingen heb ik hem dan. Daar ben ik dan weer blij mee. Het is een mooi ding, en de kick van een manier te vinden is er weer. Nu kan ik blij op pad... Dit was goed boulderen en voor herhaling vatbaar, vooral omdat er hier nog veel gebieden zijn om te bekijken. Dit was pas 1 van de 7 zones van 1 van de 4 gebieden! Er is nog zoveel te doen. Niet in de laatste plaats het mystieke Hoya Moros waarover hieronder wat meer.

[ Collage ]

Er zijn in deze omgeving dus vier gebieden om te boulderen:

Peña de la Cruz (1300m)

Dit is een verafgelegen gebied boven op een berg bij een kruis (cruz) op een grote steen (jawel; peña) met ongeveer 150 boulderproblemen in vier sectoren. Het lijkt een soort bedevaartsoord te zijn, want er zijn behoorlijk wat wandelaars die te voet de berg opgaan naar dit kruis. Het lopen lijkt ons geen aanrader, want ook met de auto is het nog best een stukje (en vergeet je 4WD niet)...
Deze sector ligt dichtbij Béjar, waar vanuit je naar het klooster (monasterio) El Castañar rijdt. Vandaar rijd je de berg op naar Llano alto, waar maar liefst twee herbergen zijn (verder dan ook niets), en vandaar verder de berg op naar Peña de la Cruz. Ook daar is een refugio die wij helaas niet open hebben gezien. Deze refugio schijnt van dezelfde eigenaars te zijn als één van de refugios in Llano Alto, genaamd Peña Negra, maar ook die was dicht.
La Muela (1400m - 1600m)

Dit gebied ligt weer dichter bij Candelario langs de weg naar La Garganta en schijnt een goed gebied te zijn voor in de middag wanneer het in Valdesangil weer wat warmer is. Deze sector ligt rondom een slingerend weggetje waar de boulders wat verder uit elkaar liggen dan in Valdesangil. In deze sector liggen in totaal ongeveer 350 boulderproblemen verdeeld over negen sectoren.
Op het moment dat wij er waren was de topo van La Muela even niet beschikbaar en zou een week later de update verschijnen. Maar volgens de locals is het zeer de moeite waard.
Valdesangil (1400m - 1600m)

Als je vanuit Béjar de weg volgt naar Salamanca, dan kom je bij de oprit naar de snelweg bordjes tegen naar het dorpje Valdesangil. Van hieruit kun je naar 7 verschillende zones waarvan Matrix en Moby Dyc (Dyc is Spaanse whisky) de grootste en meest populaire zijn.
Matrix is een zone die verdeeld is in vier sectoren met een totaal van circa 150 problemen. Moby Dyc telt eveneens 4 sectoren met circa 100 problemen. Als je door het kleine dorpje rijdt, bij de kerk voorbij de fontein even rechts aanhoudt en het dorpje uitrijdt, dan kom je bij een voetbalveldje aan je linkerhand. Als je daar parkeert kun je een paadje nemen tussen het voetbalveldje en het hek van een huis in. Dit pad leidt tussen de weilanden door naar de zones Matrix en Moby Dyc. Voor Moby Dyc blijf je na het grote veld dat je oversteekt rechtdoor lopen; voor Matrix ga je op dit punt naar links en loop je door tot je aan je rechterhand de blokken ziet. Daar kom je automatisch bij boulder nummer 1 terecht. Deze zone is zeer de moeite waard, en Moby Dyc heeft een soortgelijke reputatie.
Hoya Moros (2400m)

Als je een beetje met Mariano kunt communiceren loop je een goeie kans dat hij een clubje boulderaars organiseert om naar het mystieke Hoya Moros te gaan. Dit lijkt nu echt de moeite waard te zijn. Door ons korte verblijf hadden we geen tijd om op dit aanbod in te gaan. Deze zone is een droge gletsjer die op ongeveer 2400 meter ligt. Het eerste stuk vanuit Candelario rij je richting 'la sierra' langs de camping; vanaf waar de weg dood loopt is de 'approach' ongeveer 2 uur!
Niettemin zijn hier ruim 250 problemen te vinden. De locals lijken wel helemaal verliefd op deze zone en blijkbaar is die approach de moeite waard, want om zo'n gebied te ontwikkelen moet je wel een paar keer de berg op. Als je de foto's bewondert zie je ook dat het een soort felgroene alpenweide is, met enorme robuuste granietblokken erop. Er is ook genoeg te vinden wat betreft verschillende type boulders en waarderingen. Het is dus zonder twijfel de moeite waard om deze zone eens goed te bekijken. Daar bivakkeren is natuurlijk zeer het overwegen waard; want al mag het officieel niet, erg veel wordt er niet gecontroleerd. In de Hoya Moros ontspringt ook de rivier met de vreemde naam Cuerpo del Hombre (lichaam van de man) waarvan het water zo zuiver is dat men niet kan zeggen dat het drinkwater is, maar wel dat je er zonder problemen van kunt drinken. Eigen risico dus...

De waardering is volgens de informatie die je er over kunt vinden 'bevestigde' Fontainebleau waardering, maar daarover zou je van mening kunnen verschillen. Mijn indruk is dat de waardering flink milder is dan in Bleau en La Cabrera. In tegenstelling tot La Cabrera lijkt het er op dat hier echt één beweging de graad verklaart en de rest een eitje is. Evenals in La Cabrera kunnen zitstarten wel behoorlijk pittig zijn, zeker als je wat langer bent.

Het graniet hier is een stuk prettiger dan in La Cabrera doordat ze een net andere structuur heeft. Iets minder scherp en duidelijkere vormen, waardoor de boulders ook wat duidelijker uit te werken zijn. Het is een kwestie van smaak, maar de vormen van de rotsen bevielen ons ook een stuk beter. Voor het zicht en voor het boulderen. Waar je in La Cabrera zelden een duidelijke greep ziet en maar iets wat lijkt op een randje moet proberen vast te houden, heb je in dit gebied meestal een duidelijk overzicht van wat bruikbaar is en wat niet. Het soort grepen varieert enorm (en meer dan in La Cabrera) van randjes, spleten, slopers, bakken, en de zogenaamde garbanzos en patatas.

Verblijf

In Candelario is de (niet spectaculaire) camping Cinco Castaños waar je iets minder dan 4 euro betaalt voor een persoon, idem voor een auto en idem voor een tent. Dus kom je al snel op ongeveer 8 euro de man per nacht. Dan is er nog een veelheid aan suggesties voor refugio's in de buurt en ook een herberg in Candelario, maar toen wij er begin September waren was alles dicht...

Hoya Moros is in de zomer het gebied om te boulderen. Vooral omdat in de overige seizoenen de gletsjer besneeuwd is en er dus niet geboulderd kan worden. In de overige seizoenen kan er in ieder geval wel geboulderd worden in de andere gebieden, al wordt wel gezegd dat op winderige dagen in de winter het er erg koud kan zijn en het niet verstandig is om te gaan boulderen.

In de zomer kun je natuurlijk in alle gebieden boulderen, en zijn er altijd gedeeltes waar je in de schaduw kunt boulderen. Maar alles is een kwestie van smaak en overtuiging...

Volgende deel : Vocabulaire.